Impressie Zomerretraite, 6 – 9 augustus 2015

‘Totaal niet wetend wat me te wachten stond, ging ik open en nieuwsgierig naar de zomerretraite.
Het overtrof al mijn verwachtingen, met name het intermenselijk contact.
Door jouw ‘zijn’ was de groep snel veilig en konden er mooie en bijzondere momenten en gebeurtenissen plaats vinden. Je hebt stenen gelegd op de weg van liefde en vrede.
Voor mijzelf is een een bijzondere retraite geweest op het juiste moment en kan ik weer vooruitkijken en verder groeien. Het persoonlijk gesprek met jou was voor mij erg inspirerend.
Dank voor het zijn van de engel op mijn weg’.
Petra

‘Omringd door veel liefde heb ik deze Zomerretraite gevolgd.
Het was voor mij moeilijk om me te uiten en te zeggen wat er in mijn binnenste echt leeft.
Een groot hangslot, waarvan de sleutel zoek is, hangt voor mijn ziel.
Het is moeilijk om de sleutel te vinden en moed om hem van slot te doen.
Misschien komt er ooit nog een keertje dat ik als een waterval mij kan uiten en dat ik kan huilen om wat er achter me ligt. Ik hoop het echt.
Lieve Joke dank je wel voor al je engelengeduld.
En wat Anselm Grun zegt;
‘Ik hoef niet in engelen te geloven. Ik kan engelen ervaren.’
Anita

‘De retraite – De Kracht van Vertrouwen – is een onvergetelijke ervaring geworden.
Gedragen door de steunende aanwezigheid van Joke en de groep heb ik me durven toevertrouwen en ben ik door mijn doodsangst heengegaan.
Dit moest ik zelf, op mijn eigen kracht doen, maar hierin me gedragen voelen door de kring van mensen om me heen was onbeschrijfelijk.
Daardoor durfde ik bij de angst te blijven en er doorheen te gaan, en ontvouwde zich een nieuwe ruimte die ik heb ervaren als een wedergeboorte.
Ik heb aan den lijve mogen ervaren wat het betekent te ZIJN binnen een kring van mensen die zich aan elkaar en met elkaar aan de Ene durven toevertrouwen.
Dat is pure genade. Ik voel een diepe dankbaarheid!’
Manja

‘Het was fijn – de Abdij – bekende gezichten van de zusters- de stilte – de diensten.
Het was een fijne groep – kleurrijke en inspirerende mensen met een eigen verhaal.
Joke bezit de gave om bij ieder persoonlijk de vinger op de juiste plek te leggen.
Het programma was afwisselend met rijkelijk voedsel voor lichaam – geest — en ziel.
De meditatieve teksten kwamen van Teresa van Avila.
Teksten om dieper bij jezelf binnen te gaan en bewust te worden van wat nog verborgen zit.
Soms is het zwaar, bij mij is veel boven gekomen waar ik nog aan wil werken.
Heel fijn was ook de meditatieve wandeling in de natuur en het delen van ervaringen.
De begeleiding is liefdevol en met respect en elkaar in waarde laten en je mag komen zoals je bent.
Voor mij was het een leerzame -intensieve en waardevolle retraite’.
Lia

‘Thuiskomen
bij mezelf
door mijn innerlijke weg te gaan
in stilte
en een veilige omgeving
met lieve mensen om mij heen.
Een weg van verlangen
geïnspireerd door woorden van wijzen
dat mij brengt
bij het diepste dat mij beweegt
alleen hoorbaar, voelbaar
in de stilte.
Waar mijn weg mag gaan
binnen het
grootse Mysterie van de Eeuwige’.
Toos

“Voel maar, op je eigen tempo vol vertrouwen, laat niets je verontrusten, nada te turbe”. Hoe vaak heb ik deze woorden niet te horen gekregen tijdens de retraite en ook na thuiskomst.  Mijn vriendin vroeg me namelijk of ik een Belgisch-Vlaamse” getuigenis over ons verblijf wou opsturen naar Joke.
Vooreerst voelde ik heel veel weerstand nu ik terug de overgang van het stille contemplatieve leven naar mijn drukkere gezinsleven gemaakt had.
Smaakvol bijtend in het laatste stukje boterham realiseer ik mij dat ik fier mag zijn op mezelf want ik was trouw aan mezelf zoals een medecursist dit wist te formuleren in de Koningsoordabdij. Ik had al dagelijks  in alle rust mijn ontbijt genomen alvorens de kinderen opstonden. Het leek trouwens wel alsof ik ook op andere domeinen  uit een soort van herwonnen eigenliefde mezelf  extra tijd gunde en me durfde zichtbaar maken.
De weken vlogen voorbij en de vraag over de getuigenis spookte af en toe door mijn hoofd. Omdat ik echter op school nooit goede ervaringen heb gehad met schrijven, duwde ik dat stemmetje dat me riep weg tot gisterenavond.  Gezellig kijkend met de kinderen naar de Barbiefilm : de magie van de Regenboog zie ik hoe Elina die in de eerste film in een spannend avontuur uitgroeide van  vleugelloze fee tot een prachtige vlinder, in deze film medeleerlingen vindt en verder haar kracht ontdekt in een soort van “magieschool”. Op het einde hoor ik de juf in kwestie zeggen : ‘ leerlingen jullie zijn samen gegroeid en zullen daardoor in  zekere zin altijd met elkaar verbonden blijven’  en toen moest ik aan alle mensen in Arnhem denken.
Eén voor één kwamen ze in mijn leven met een reden en hebben ze mij elk op hun manier “geraakt” . De één toont me een boek, de ander zegt iets opvallends, iemand legt een hand op je schouder… en Joke die er altijd IS. Vandaar dat ik mij nu vanuit een enorm groot dankbaarheidsgevoel dan toch waag aan een getuigenis, want wat voor mij begon als een louter uitje naar een rustig oord bleek uiteindelijk een fase in mijn groeiproces
Donderdag 6 augustus 2015. Eindelijk was de dag daar die allang op mijn kalender geprikt stond.  Vandaag nam mijn vriendin mij mee op vakantie naar Koningsoord. Als huisvrouw met drie kleine kinderen was ik wel aan rust toe.  Onderweg zag ik op een bord de spreuk geschreven staan : groeien doe je samen en een beetje verder een reclame voor een watermerk met de tekst : even jezelf bijtanken ? Het leek alsof ik een soort innerlijke glimlach creëerde die tijdens de retraite werd verdergezet.
Tijdens de kennismakingsronde waarin Joke vroeg naar ons motivatie, hoorde ik mezelf  namelijk zeggen dat ik min of meer vakantie met mezelf wou nemen en toch ook hoopte te weten wat de volgende stap zou zijn op mijn pad. De eerste dagen focuste ik mij dus vooral op de aangename stilte, de prachtige omgeving en het lekkere vegetarische eten.
Toen ik echter begon te merken dat velen  in de groep zich in een totaal andere levenssituatie bevonden, werd ik meer en meer geraakt door  een groot samenhorigheidsgevoel. Er groeide in stilte een zeker vertrouwen dat elkeen in de groep daar op dat moment mocht zijn. We leerden elkaar  goed kennen tijdens de bespreking van de symboolronde. Samen lichaamsoefeningen doen en de dag afsluiten met een ritueel vond ik ook heel apart.  Een leuke vakantie.
De derde dag stond ik echter op met een vreemd gevoel in mijn onderbuik en ik ben blij dat ik onder begeleiding van Joke het aangedurfd heb om te voelen. Tijdens het delen van ons elfje rond zelfvertrouwen, mocht ik heel veel openheid en kwetsbaarheid ontvangen van een dame die als het ware in een fase leek te zitten waar ik zelf ook had gezeten.
Die kwetsbaarheid raakte me zodanig dat ik tijdens het meditatief wandelen spontaan een emotioneel geladen inzicht kreeg dat mij zo’n kracht van vertrouwen gaf en het gevoel dat ik gedragen werd. In een gesprek kwam ik tot inzicht dat ik  misschien wel uit angst vermagerde.
Vijf jaar geleden ben ik namelijk uit mijn baan gestapt om voor de kinderen te zorgen en voortdurend werd ik aangespoord door mijn omgeving om toch maar opnieuw een stap te zetten in het maatschappelijk leven.
Ik begon in te zien dat die stap voor mij veel te groot was, maar nam in Arnhem het besluit om die angst niet langer weg te duwen of te camoufleren maar in het gevoel te gaan, me toe te vertrouwen.  Zo kwam ik tot de ontdekking  dat ik (allicht door uitspraken die in mijn jeugd waren blijven hangen) heel streng was geworden voor mezelf. Ik moest direct een grote stap zetten en niet meer falen. Was dat mijn omgeving die me dat echt zei of was ik het zelf ? Had ik wel genoeg geduld met mezelf ? Ik zag plots in dat ik mezelf niet meer gunde om te struikelen. Die ochtend besefte ik dat mijn pad mag kronkelen en dat ik vol vertrouwen kleine stapjes mag zetten op mijn eigen tempo .
Martin Luther King zei het ook al:  je hoeft nog niet te weten hoe de hele trap eruitziet, neem gewoon de eerste trede vol vertrouwen.  
En ja uiteraard wéét iedereen wel dat elk zijn eigen pad heeft, maar het echt mogen voelen was voor mij zo’n rijke ervaring en daar ben ik iedereen enorm dankbaar voor.  En ik ben er zeker van dat ook mijn vriendin allicht op haar eigen rustige manier wel mooie momenten zal meedragen in haar hart en misschien zelfs een stukje groei ervaren heeft want groeien doe je samen’.
Lien