Impressie Pelgrimsreis Santiago de Compostella – mei 2014

‘De laatste dag waren we (Yvonne en ik) de hekkensluiters . We wilden als laatsten aankomen. We wilden eigenlijk niet aankomen, maar wilden doorlopen. Het vliegtuig was echter geboekt. Wat maakt deze tocht bijzonder, misschien mag ik zelfs het woord magisch gebruiken? Bijzonder was voor mij dat ik serieus geoefend had met wandelen, een nieuwe ervaring. Ruim 400 km in een korte tijd. Dit was al een soort  pelgrimstocht. Een nieuwe ervaring: 12 dagen  20 km wandelen in stilte. Het wandelen in de zeer wisselende omgeving en in stilte vond ik heerlijk.  Dan zag je sneeuw, dan liep je door wijngaarden, dan door oude dorpjes met de Romaanse kerkjes, dan moest je over stenen een rivier over. Dan had je kuitenbijters, je moet stijl omhoog en dalen en dan weer geringe hoogteverschillen.
Ietwat magisch was de gele pijl volgend  naar Santiago waarbij ik sterk het gevoel had op de schouders te lopen van de eeuwenoude traditie (honderdduizenden gingen mij voor) die zich uitte in kerkjes, refugio’s, kerkhoven, erg vriendelijk groeten, je goed voelen.  De gele pijl volgend had ik het gevoel dichter naar mezelf toe te wandelen. Terug kreeg ik  van veel mensen de vraag : en ben je er gelouterd uit gekomen?
Dat klopt denk ik. De camino gaf een “flow” aan mij. Dit werd mede veroorzaakt door de ordening van de dag, de dag die begon met een meditatie en voortgezet werd in de stiltewandelingen. De samenvatting van de meditaties ligt voor mij in “tegen het verleden dank; tegen morgen ja”, hetgeen niet erg makkelijk is. Het doet je wat om uren lang lopend hierbij stil te staan.  Bij het begin van de pelgrimstocht heb ik de bekende zin geciteerd: Mijn hart is onrustig totdat het rust vindt in U. In Santiago vond ik de tekst van Ricky Rieter: “Vreemdeling in deze wereld vol verlangen naar iets dat hij enerzijds nog niet kent, en anderzijds waarvan hij ten diepste weet heeft”. Ik heb het gevoel dat het ten diepste weten verdiept is en dat maakt de tocht alleen al de moeite waard’.
Harry

‘-  Ik ben lichamelijk en geestelijk uitgerust teruggekomen.
Het lopen in de zon/regen en in schitterende natuur, gaf mij iets heel harmonisch. Al lopend voelde ik me heel goed. Vooral het lopen in stilte. Maar ook sommige gesprekken, al lopend, waren heel waardevol.
In stilte lopen mét een thema geeft een verdieping, ook een versnelling.
– Ik ben dankbaar dat het mijn man en mij ‘gegeven’ is om dit samen gedaan te hebben; dat is een voorrecht en dat is waardevol voor ons allebei.
– Er was een romaans kerkje in O’Cebreiro; ik had een kaarsje aangedaan en daar overviel me dat ik wilde/moest buigen voor alles wat groter is dan ik/wij. In de kerkjes onderweg vond ik het zingen heel fijn/ soms emotioneel.
– Er waren meerdere thema’s van de meditaties die bij me bleven, maar zeker het thema ‘aankomen’/ ‘bij jezelf aankomen’… waarbij er ook gedachten waren rondom ‘vrij van binnen’; ‘zijn wie je bent’: in jou is iemand die vrij is, die open is.
– Bij het aankomen in Santiago had ik gemengde gevoelens: fijn en triest tegelijk; ik had nog dagen door willen lopen…
– In Santiago de pelgrimsmis vond ik frustrerend: een heel altaar vol mannen, een weinig inspirerende mis (wel een heel mooi koor). Het wierookvat is imposant, toeristisch, folklore’.
Yvonne

‘Afgelopen nacht heb ik zelfs nog gedroomd van de Camino. Ik zag het precies voor me, de weg en omgeving, de mensen met wie ik liep, maar ik kon niet bedenken waar we aan het eind van die dag aankwamen.
Om te illustreren hoeveel indruk het allemaal heeft gemaakt en dat het me nog dagelijks bezighoudt.
Een tijdje heb ik gedacht dat het heimwee was naar de zorgeloosheid van de Camino. Het niks anders hoeven dan de afgesproken hoeveelheid kilometers lopen, omringd door aardige mensen, een mooi landschap en aan het begin en eind van de dag een maaltijd waarvoor je nog niet eens de boodschappen hoefde te doen. Het lopen zal ook zeker het geluks-stofje dopamine hebben aangemaakt.
Maar goed, moet je daarvoor langs de Camino lopen?
Vragen van jou als: ‘Waartoe zijn we op aarde’, hebben me niet het ultieme antwoord gegeven, maar wel dichter bij de beslissing gebracht. Ik denk ook nog vaak terug aan wat ik opving uit de overdenking van de priester in de pelgrimsmis in de kathedraal van Santiago. ‘Jezus is present op de Camino van het leven’.
Dat zou me toch genoeg vertrouwen moeten geven bij elke beslissing’.
Jeltje

We zijn bijna 4 weken terug, en het zit dagelijks in mijn hoofd. Ik heb er met veel enthousiasme over verteld in mijn omgeving.
Al vertellende merkte ik aan mezelf dat het heel wat met me gedaan heeft.
Gaande de weg: het besef dat ik intenser leef, het gevoel dat ik gelukkiger ben.
Dat is heel wat, ik probeer het lang bij me te houden.
Nogmaals veel dank voor die geweldige ervaring’.
Tinie

‘Ons doel was een heerlijke wandeltocht naar Santiago de Compostella om mee te maken wat het gevoel zou zijn.
We hebben mensen ontmoet die heel open zijn en overal over vertellen en mensen meegemaakt die ingetogen zijn en alles op hun manier beleven. Om de juiste balans te vinden moet je vooral luisteren en dat was het “leuke” van achteraan lopen. Je komt iedere keer weer andere mensen tegen die afzakken en dan krijg je vanzelf gespreksstof die je niet verwacht had en dat vond ik persoonlijk de mooiste ervaring van achteraan lopen!!
Kortom een ervaring waar wij geen spijt van hebben en zeker niet hadden willen missen!!’
Wim en Mieke

‘Moe, ontspannen en onthaast, maar met een tevreden gevoel dat ik veel kon verwerken door het wandelen (met opdracht) in stilte.
Genoten van de natuur en alles wat we onderweg tegen kwamen.
Het zingen met elkaar op zomaar een plaats of in de kerk.
Betrap mezelf er op dat ik nog steeds de liederen zing.
Maar nu drie weken later voel ik met verbijstering hoe de media, drukte , telefoon en de omgeving de plaats inneemt van de rust.
Ik had mijzelf al lopend voorgenomen het nooit meer zo ver te laten komen.
Er moet nog heel wat getransformeerd worden blijkt wel.
Ik heb mijzelf voorgenomen volgend jaar weer’.
Lenie

‘Vooraf hebben we ruim 500 km gelopen en al samen gelopen met mensen uit de groep uit Hoogerheide, Limburg, Rijnsburg en s Gravenzande. Dit heeft ons erg goed gedaan en we kwamen conditioneel niks te kort.
Met de steen in Cruz de Ferro wilde ik mijn verdriet over het overlijden van mijn partner en moeilijke periode( n) in mijn leven weg leggen. Aan de andere kant drukte deze steen mijn dankbaarheid en hoop uit, want ik kreeg ik weer een nieuwe relatie en ik ben verhuisd.
De dagelijkse meditaties gaven mij inspiratie en moed om verder te gaan.
De timing hiervan was perfect, omdat ik vrijwel de gehele morgen hiermee bezig was. Toen we na het wandelen op een dag wat vroeg in het hotel waren ‘s middags, liepen we nog wat door de stad Lugo. Slenterend langs de winkeltjes kregen we toch echt wel het vakantiegevoel, dus dat was mooi mee genomen.
Erg fijn waren ook de contacten met onze medereizigers, zoveel verschillende karakters.
Toppunt was natuurlijk de binnenkomst in Santiago en de kerkdienst ‘s zondags.
Maar het grootste winstpunt is dat ik nu bewuster leef. Deze reis met meditaties en kerkbezoeken met zang en stilte, heeft hieraan bijgedragen’.
Piet

‘Intens heb ik genoten van de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Het gaf me veel warmte en blijheid. Ik denk er nog elke dag aan en wil zo weer terug.
De tocht begon op de eerste dag met de pelgrimszegen van Joke. De bemoedigende woorden raakten mij in mijn hart.
Elke ochtend voor we op pad gingen gaf Joke een meditatie, over verschillende aspecten die op de weg liggen van je leven. Het lopen in stilte was heilzaam, dat gaf mij rust om over de meditatie na te denken en wat het betekent in mijn leven.
De groep was heel close, door het in stilte lopen voelde ik me met iedereen van de groep verbonden.
En dan de prachtige natuur… alles stond in bloei, en de bergen en het weidse uitzicht, idyllische dorpjes. Ik kijk heel dankbaar terug’.
Lia

Buen camino!                                                                               
‘Een goede tocht! Honderden keren heb ik dit onderweg gehoord en gezegd. Al eeuwenlang groet de bevolking de pelgrims en groeten pelgrims elkaar met die woorden. Mooi is dat, uit de hele wereld kom je pelgrims tegen. Ze zijn totaal verschillend, maar hebben allen hetzelfde doel: Santiago bereiken. Jaarlijks doen zo’n 250.000 mensen die pelgrimage over een kortere of langere afstand.
Samen met veertig anderen mocht ik 240 kilometers afleggen. Ik wilde de fysieke uitdaging aangaan, dat onbekende gebied zien en open staan voor meditatie en zang. Ik voelde me een luxe wandeltoerist met bagagevervoer en hotelovernachtingen. Je kunt overdag  leven op water en brood zoals pelgrims eeuwen geleden hebben gedaan. Maar in mei 2014 heb je wel een goed ontbijt achter de rug en ’s avonds wacht het diner….
Dat was vroeger wel anders: pelgrims stonden bloot aan overval, honger, dorst en ziekte. Velen begonnen de tocht, al dan niet verplicht, en bereikten nooit het doel. Die gevaren zijn verdwenen, het gaat er nu zeer vredelievend aan toe. Er is veel vriendelijkheid, saamhorigheid, hulpvaardigheid.
Na twaalf dagen bereiken we op zaterdagmiddag het grote plein voor de kathedraal, het zit erop! Dan volgt de ontlading  met emoties en felicitaties. We gaan de kathedraal binnen en volgen onze dagelijkse gewoonte: zingen in kerken en soms in het open veld. En zo klinkt in die geweldige ruimte het Laudate omnes gentes, laudate dominum: Looft alle volken, looft de Heer. Bezoekers blijven verwonderd staan luisteren, sommigen gaan meezingen.
Zondagmorgen vind ik om elf uur nog net een plekje in die grote ruimte voor de mis die om twaalf uur begint. Een groot deel van de katholieke  rituelen en Spaanse woorden ontgaat me. Er is een mevrouw die voorzingt: Gloria, gloria in excelsis Deo en iedereen, dat hele bonte internationale gezelschap, zingt het mee. Het ontroert, het maakt me dankbaar en blij. Ik mocht het meemaken in rust, vrede en gezondheid, een geweldige tocht!  De afsluiting van de mis is de spectaculaire act met het wierookvat.
Gaande die weg is mijn respect voor de leiding, voor Joke en Sjaak, gegroeid.  Ik ben hen dankbaar voor de gesprekken onderweg en aan tafel.
Oprecht wens ik hen een bon camino toe, onderweg naar het land boven de levenszee’.
Kees