Impressie leergang-terugkomweekend

‘Uitademen,
op adem komen
als een oase
aandachtig,
verstillend
gezegend worden,
me gezegend weten
nabij en puur
sporen van licht
nieuw perspectief’
Neeltsje

‘Het weekend op de Schwanberg was echt bijzonder. Het beste uit de Katholieke en de Lutherse traditie komen daar samen: de intensiteit van de getijdengebeden in de gemeenschap; de persoonlijke zegening, die we daar ontvingen; de onderlinge openheid in de groep, de creatieve werkvormen, die we hebben verkend in de meditatie. In dat alles was de levende Christus aanwezig. Ik weet me gezegend en gekend’.
Kees

Was het wel de moeite waard om bijna 1.200 km  achter het stuur te zitten voor het herbronningsweekeinde op de Schwanberg?  Volmondig zeg ik: ja en of!
Ik vind het gewoon heerlijk om af en toe meer dan anders positieve aandacht te kunnen schenken aan  mijn eigen ziel. Ik knap er van op. Maar deze keer was het wel heel bijzonder: ver weg van alle dagelijkse beslommeringen thuis kon ik op de Schwanberg ruime aandacht schenken aan  mijn energiebron diep in mijzelf. Wat een weldaad, wat een cadeau! Het lijkt een beetje op het zachte blazen in de gloed onder de as en nieuwe blokken droog hout op te kunnen leggen. Het vuurtje wordt aangewakkerd, laait weer op, verwarmt en straalt! Het is weer goed aan, de energie is er en kan volop stromen en dat doet gewoon goed.
De onderlinge ontmoetingen en gesprekken, de verkenning van de omgeving, de inspirerende vieringen met de bijzondere zusters daar: Dat zijn één voor één  flinke blokken droog hout vol energie en warmte. Mijn hart ging er wijd van open en ik voelde de verbinding. De persoonlijke zegening b.v. door handoplegging na een ochtendviering was zo eenvoudig en toch aangrijpend. Het  was letterlijk en figuurlijk een ‘zegen’ om mee te kunnen maken. Niets bijzonders en toch zo bijzonder!  ‘Wilkommen, der Segen Gottes erwartet dich’ zei de voorganger kordaat en nodigde uit te knielen om de gulle zegen gewaar te worden stromend als het ware door haar handen heen. De vrouwelijke voorgangers in de eucharistievieringen spraken en handelden vanuit hun authentieke kracht en raakten me diep. Het leek zo vanzelfsprekend, verrassend en toch zo bekend en het voelde aan als een onverwacht tot werkelijkheid geworden wensdroom. ‘Zo was voorgaan in woord en tafel wellicht ooit bedoeld’, zong en zingt het nog steeds in mij rond. Wanneer zal dit zo overtuigend hartverwarmend in mijn eigen kerk gaan  gebeuren?
Maar ook onze begeleiders Joke en Mirjam lukte het om mij persoonlijk in verschillende meditaties en werkvormen inspirerend te begeleiden door verse droge houtblokken op mijn vuurtje te leggen. Bibliodrama, dansen en bewegen, de hartelijke sfeer in de groep, de stilte en de ruimte en deze bijzondere plek: alles droeg ertoe bij dat ik vol energie gloeiend met goede moed de vele kilometers naar huis weer kon nemen. Ik heb me voorgenomen er terug te komen. Het was meer dan de moeite waard!  En het opnieuw opgelaaide vuurtje in mij zal wellicht nog een tijdje door kunnen gaan met branden, vermoed ik. Maar ik weet ook hoe en waar ik het weer kan doen oplaaien. Fijn om in deze werkplaats voor de ziel zo dicht bij de Bron geweest te zijn!  Dank jullie wel: Joke,  Mirjam en Thea en alle anderen die mee waren!
Luis

‘Aan het eind van de leergang 2016 schreef ik:
En dan nemen we afscheid van elkaar, mijn criticus en ik. En ik buig voor hem, hij heeft uit liefde gehandeld en hij buigt voor mij om me te laten gaan. En als ik opkijk zie ik Jezus, Hij wacht op mij… en ik volg mijn beweging… naar Hem… naar huis.

En daar ga ik dapper zitten aan Zijn voeten om te luisteren, te voelen, te speuren… naar zijn Woord… in stilte… om te leren dat het niet om mij gaat… en om te worden wie ik ten diepste ben… een gaaf mens met een twinkeling van vreugde in contact met God.
(herbronning 2017)
Joke en Mirjam: dank jullie wel!’
Drieke